راه نجات داغ سقیفه و غربت اهل بیت (ع): درسی برای منتظران
قسمت سی و پنجم:
داغ سقیفه و غربت اهل بیت (ع): درسی برای منتظران، التجاء به مظلوم کربلا؛ راه رهایی
بررسی مظلومیت امیرالمؤمنین (ع) و اهل بیت (ع) و ضرورت التجاء و توسل به ایشان به عنوان راه نجات و برآورده شدن حاجات. نگاهی به روایات و مصائب وارده بر خاندان عصمت و طهارت.
مقدمه:
این نوشتار به بررسی ابعاد مظلومیت امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) و خاندان پاک ایشان پرداخته و با استناد به روایات، اهمیت التجاء و توسل به این بزرگواران را به عنوان راه نجات و برآورده شدن حاجات بیان میکند. همچنین، به برخی از مصائب وارده بر ایشان، به ویژه واقعه سقیفه و داغ حضرت زهرا (سلام الله علیها)، اشاره شده و در پایان، راهکارهایی برای اظهار ارادت و آمادگی برای ظهور منتقم خون ایشان ارائه میگردد.
بخش اول: دعای مظلوم و مظلومیت امیرالمؤمنین (ع) در زمان حیات پیامبر (ص)
- دعای مستجاب مظلوم:
هر مظلومی نزد خداوند دعایی دارد و ناکامیهای دنیوی برای فرزندان جبران خواهد شد، همانگونه که حضرت داود (ع) چهل سال از عمر خود را به حضرت سلیمان (ع) بخشیدند.
- مظلومیت مولا در زمان پیامبر (ص):
امیرالمؤمنین (ع) حتی در زمان حیات رسول خدا (ص) نیز مظلوم بودند. جایگاه والای ایشان که توسط خداوند و پیامبر (ص) معرفی شده بود (“نفس من”، “نفس الله القائمه بالسنن”، “صنو الرسول“) توسط برخی از صحابه رعایت نشد.
- بیاحترامی به مولا در حضور پیامبر (ص):
در واقعه مشربه ام ابراهیم، عدم جای دادن برخی صحابه به امیرالمؤمنین (ع) موجب غضب پیامبر (ص) شد و ایشان فرمودند که در مورد خانوادهشان در حضور ایشان ظلم میشود. پیامبر (ص) خود برخاستند و به حضرت علی (ع) جای دادند.
- سب و انتقاص از مقام مولا:
برخی از صحابه منافق، امیرالمؤمنین (ع) را سب و دشنام میدادند و از جلالت ایشان کم میگذاشتند، تا جایی که پیامبر (ص) فرمودند: “هر کس علی را دشنام دهد، مرا دشنام داده و هر کس مرا دشنام دهد، خدا را دشنام داده است.”
بخش دوم: مظلومیتهای دیگر مولا پس از رحلت پیامبر (ص)
- بیحرمتی به مقام مولا:
با وجود سفارشهای فراوان پیامبر (ص)، برخی از صحابه حسادت خود را نسبت به امیرالمؤمنین (ع) پنهان نکردند و حتی پیامبر (ص) برای دیگران برمیخاستند اما گاهی برای ایشان این کار را نمیکردند تا مردم را علیه او تحریک نکنند.
- ظلمت به اندازه ریگ بیابان:
به تعبیر خود امیرالمؤمنین (ع)، پس از رحلت پیامبر (ص) به اندازه ریگ بیابان به ایشان ظلم شد.
- داغ حضرت زهرا (س):
حمله به خانه امیرالمؤمنین (ع) و قصد کشتن ایشان پس از رحلت پیامبر (ص) و نهایتاً شهادت حضرت زهرا (س)، داغی سنگین بر دل مولا تا آخر عمر گذاشت. ایشان حتی در جنگ صفین نیز خود را در عزای فاطمه (س) معرفی کردند.
- قبرهای بیزائر فرزندان زهرا (س):
داغ قبرهای بیزائر فرزندان حضرت زهرا (س) همچنان بر دلها سنگینی میکند و نباید گذاشت این داغ بر دل امام زمان (عج) بماند. مؤسس این غربت، سقیفه بود.
- شکستن ارکان وجود مولا:
داغ حضرت زهرا (س) چنان سنگین بود که امیرالمؤمنین (ع) فرمودند چهار ستون قوام بدنم را شکست و ایشان بر سر مزار حضرت زهرا (س) آرزوی مرگ کردند.
بخش سوم: اثرات واقعه سقیفه و راه نجات
- اثرات ناگوار سقیفه بر امت اسلام:
واقعه سقیفه مصیبتی بزرگ بر امت اسلام وارد کرد که اثرات آن تا به امروز باقی است و به فرموده امام صادق (ع)، اگر مردم تا روز قیامت خاک بر سر بریزند، نمیتوانند جزع مصیبت یوم الدار را به جا آورند. بسیاری از مردم به دلیل این انحراف از رستگاری بازماندند.
- تأثیر سقیفه بر جوامع امروزی:
امام صادق (ع) فتوحات زمان عمر را سرزنش کرده و فرمودند که جاهلیت از این اسلام (اسلام سقیفه) بهتر بود، چرا که جاهلیت حرمت ماه حرام را نگه میداشت اما این امت حرمت پسر پیامبر (ص) را نگه نداشتند و او را تشنه سر بریدند.
- ورع؛ بهترین هدیه به اهل بیت (ع):
تنها راه نجات و بهترین هدیه به اهل بیت (ع)، آمادهسازی نسبی برای ظهور منتقم خون ایشان از طریق ورع و خویشتنداری است. دوری از گناهان (حفظ چشم، دست، شکم، فرج، گوش) حجاب بین ما و امام زمان (عج) نشود. این اعمال باید به پاس خون حضرت فاطمه (س) و برای تعجیل فرج منتقم انجام شود، نه فقط برای سعادت خودمان.
- آرزوی شهادت مولا:
امیرالمؤمنین (ع) در شبهای آخر عمر خود آرزوی آمدن شقیترین فرد را داشتند تا ایشان را راحت کند. در لحظات آخر، شدت درد و زردی چهره ایشان صعصعه را متحیر کرد و حضرت (ع) با حال ضعف فرمودند هر سؤالی دارید بپرسید قبل از آنکه مرا از دست بدهید و در سؤالات مراعات حال مرا بکنید.
- ثارالله؛ نام مظلوم:
خداوند نام این مظلوم را ثارالله گذاشته است. سلام بر تو ای خون خدا و فرزند خون خدا. عزاداران مولا در تشییع ایشان جبرئیل و میکائیل بودند و عالم در مصیبت ایشان گریان بود.
- گریه انبیای الهی و بانوان بهشتی:
هنگام دفن امیرالمؤمنین (ع)، انبیای الهی و بانوان بهشتی بر مظلومیت ایشان گریستند.
- قرائت روضه مولا در قرآن:
خداوند در قرآن روضه امیرالمؤمنین (ع) را خوانده است: “کشته شد انسان، چقدر ناسپاس است!” خود حضرت (ع) به ابن ملجم فرمودند که هیچ بدی از او ندیده است و او بهترین امام بوده است.
- طلب خون مولا؛ مهمترین خواسته:
مهمترین خواسته ما باید این باشد که طالب خون امیرالمؤمنین (ع) باشیم و از تمام ظالمان به ایشان بیزار باشیم. خداوند ان شاء الله ما را از عزاداران واقعی مولا قرار دهد، چرا که او نیز طالب خون علی (ع) است.
نتیجهگیری:
مظلومیت امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) و اهل بیت پاک ایشان، ریشه در انحرافات پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) دارد که سقیفه نماد بارز آن است. التجاء و توسل به این بزرگواران، به ویژه در مصائب و گرفتاریها، راه نجات و برآورده شدن حاجات است. با شناخت عمق مظلومیت ایشان و عمل به ورع و خویشتنداری، میتوانیم خود را برای ظهور منتقم خونشان آماده کرده و گامی در جهت جبران مظلومیتهای ناشی از سقیفه برداریم. امید است خداوند ما را از طالبان خون امیرالمؤمنین (ع) و منتقمین واقعی از عاملان سقیفه قرار دهد.
